ဦးရာဇ္ေတာင္ေစတီေတာ္ၿမတ္

ရင္နာေဖြ ရခိုင္ေတာ္လွန္ေရးသူရဲေကာင္းတို၏ဘ၀

အဘိုးအားက်မၼာေရးစစ္ေဆးေနပံု

ရခို္င္ေတာ္လွန္ေရးသူရဲးေကာင္း အဘိုးေမာင္ဟန္

ပထီြးယုတ္လက္ေအာက္က ရခိုင္ျပည္

   ပထီြးယုတ္လက္ေအာက္က ရခိုင္ျပည္

ရခိုင္ျပည္ပထြီးယုတ္လက္ေအာက္ကို က်ေရာက္နီစြာ ႏွစ္ေပါင္း(၂၂၆)ႏွစ္ မၾကာခင္ ျပည့္ပါဖို႕ယာေထာ။ ရခုိင္ ျပည္ထဲမာ ဇာဇာျဖစ္ပ်က္နီကတ္ေတဆိုစြာကို မ်က္စိနန္႕ တပ္အပ္မျမင္ရေကေလ့ နိစိုင္နန္႕အမွ် နားနန္႕ၾကား နီကတ္ရေရ။ စာတိ၊ သတင္းတိ ဖတ္နီကတ္ရေရ။ ယင္းသတင္းတိကို ၾကားလိုက္ရေက ေကာင္းေရသတင္းဆို လို႕ တခုေလ့မဟိ။ အားလံုး အမဂၤလာသတင္းတိေဂ်းယာ။ အမဂၤလာေကာင္တိ အုပ္ခ်ဳပ္နီသမွ်ကာလပတ္လံုး ေတာ့ အမဂၤလာ သတင္းကိုမၾကားခ်င္ေကေလ့ ၾကားနီကတ္ရပါဖို႕ယာ။ လူ႕စိတ္ဓါတ္၊ လူ႕ကိုယ္က်င့္သိကၡာဆိုလို႕ တျပားဖိုးေလာက္ေလ့မဟိေရ အာဏာရူးတိလက္ေအာက္မာ အကၽြန္ရို႕ရခိုင္ျပည္သူ၊ ျပည္သားတိ ဇာ ေလာက္ထိ ဒုကၡမ်ိဳးစံုကို ရင္ဆိုင္ခံစားနီကတ္လီရဖို႕ေလ့ဆိုစြာကို စိုင္းစားၾကည့္ဖို႕ဆိုေကေတာင္ ဇာကစလို႕ ဇာပိုင္စိုင္းစားရဖို႕ေလ့ မသိ။ရခိုင္ျပည္မာ အကၽြန္ရို႕အေခ်ခါဘ၀တိကို တခါတရီအတြက္ခံစိုင္းစားမိပါေရ။ အုပ္ခ်ဳပ္ေတအစိုးရမေကာင္းလို႕ မတိုးတက္၊ မဖံြ႕ၿဖိဳးေကေလ့ စားေရး၊ ေသာက္ေရး၊ နီေရး၊ ထိုင္ေရး၊ လားေရး၊ လာေရး အစစအရာရာ ဂုလက္ ဟိအေျခအေနထက္ အဆေပါင္း ရာေထာင္မကေကာင္းပါသိမ့္ေရ။ ဆန္ရီစပါး၊ သားငါးပုဇြန္ ေပါေရတိုင္းျပည္ ျဖစ္လို႕ ဆင္းရဲသားတိအတြက္လည္း ဆန္မယွား၊ သားငါး၊ ပုဇြန္၊ ဂဏန္းဆိုေကေလ့ ကြန္ေခ်တလက္၊ ရင္းဒင္း ေခ်တခုဟိေရ ကိုယ့္မိသားစုစားဖို႕အတြက္တင္မက အိမ္နီးနားခ်င္းတိကို အျပန္အလွန္ေရာင္းစားလို႕ အပိုအ လွ်ံ၀င္ေငြတိရကတ္ေတ။ ဟင္းသီး၊ ဟင္းရြက္ဆိုေကေလ့ ျမစ္နားေခ်ာင္းနားကိုပင္လားလား၊ ေတာထဲေတာင္ ထဲကိုပင္လားလား ေတာဟင္း၊ ေတာင္ဟင္းတိ ႀကိဳက္ေတဟင္းကို ခူးစားလို႕ရေရ။ အိမ္တစ္အိမ္မာ တေယာက္ အလုပ္လုပ္ေက တအိမ္သားလံုး လေလာက္ငငွ၀မ္း၀ ႏိုင္ခကတ္ေတ။ ကိုယ့္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းရာဟိလို႕ အခ်ိန္ တန္ေက ရာသီလိုက္ပဲြတိျပင္တိ၊ ရိုးရာပဲြေတာ္တိကိုလည္း ပံုမွန္က်င္းပႏိုင္ခကတ္ေတ။ေအခ်င့္တိကို ျပန္စိုင္းစားေက အေခ်ခါ အေဘာင္သွ်င္ရက္ျပတ္ေျပာျပဖူးေရ ဂ်ပန္ေခတ္၊ အဂၤလိပ္ေခတ္လက္ ေအာက္မာ ဇာပိုင္ဇာပိုင္နီခကတ္ရေရဆိုေရ အေၾကာင္းတိ။ ကုလားခြပ္ဖို႕လိုက္လို႕ ဇာပိုင္ၿပီးခကတ္ရေရအ ေၾကာင္းတိ၊ စီးပြါးေရးအေၾကာင္းတိကိုေျပာျပယာဆိုေက ”အဂု ယင္းေခတ္မဟုတ္ယာ၊ ယင္းခ်င့္တိကို ေျပာျပ နီလို႕အပိုရာ” လို႕ေျပာေက အေဘာင္သွ်င္ ျပန္ဆဲစြာက ”ေခတ္မေကာင္းမွာလူျဖစ္ဖို႕ နင္ရို႕” လို႕စီမၾကာမၾကာ ျပန္ ေျပာခေရ။ ေဒဂု ယင္းေျပာခေရအတိုင္း အကၽြန္ရို႕လက္ထက္မွာ ေအာက္သားမိစၦာေကာင္တိပါးမွာ ေနာက္ ကုန္းကို က်မိြနန္႕အေထာင္းခံရေရပိုင္ ခံနီကတ္ရပါေရ။ပထြီးယုတ္ပီပီ ရခိုင္ျပည္က ဟိသမွ်သမိုင္းအမြီအႏွစ္၊ ရိုးရာယိုင္ေက်းမႈတိကို ခိုးစြာတမ်ိဳး၊ လုယူစြာတဖံုနန္႕ ရ ခိုင္ျပည္မွာ တလင္းေတာင္မပဲြသိမ့္ ဆဲြစရာပုတ္မဟိပါယာ။ သဘာ၀အရင္းအျမစ္ဆိုေကေလ့ အားလံုးသိကတ္ ေတအတိုင္း ပင္လယ္ထြက္ အစားအစာ၊ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕၊ ရနံဆီ အစဟိေရစြာတိကိုေရာင္းစားစြာနန္႕ အားမ ရသိမ့္ဘဲ အဂုတခါ ရခုိင္ျပည္က လယ္ရိုင္း၊ ေျမရိုင္းတိကို ဘဂၤလားေဒ့(ခ်္) ကုလားအစိုးရကို ငွားဖို႕လုပ္နီပါေရ။ ရခိုင္ျပည္မာ ရခုိင္သားအတြက္နီစရာ၊ လုပ္စားစရာ ၿမီမဟိယာ။ယင္းခ်င့္ထက္ပိုဆိုးစြာက ရခိုင္ျပည္မွာဟိသမွ် ေခ်ာင္းေခ်၊ ေျမာင္းေခ်ကအစ အားလံုးကိုေလလံပစ္ေရာင္းစား နီေရ။ ယင္းယွင့္က တဖက္မွာ အိမ္ၾကက္ခ်င္းအိုးမဲသုတ္ပနာ တိုက္ပီးနီစြာလည္းျဖစ္ေတ။ တရက္ထက္တရက္ ကုန္းေကာက္စရာမဟိေအာင္ ရခုိင္ျပည္မွာ ဆင္းရဲတြင္းနက္လာကတ္ေတ။ ေတာထဲ၊ ေတာင္ထဲမွာ ၀ါးေခ်တ လံုးခြပ္ဖို႕၊ အပင္ေခ်တပင္ခြပ္ဖို႕စြာကအစ ယင္း ယုတ္ပဲ့ေရမ်က္ႏွာတိကိုၾကည့္နီကတ္ရေရ။ ဗမာျပည္မွာလည္း ျမစ္တိ၊ ေခ်ာင္းတိဟိကတ္ပါေရ၊ ယေကေလ့ ဂနိအခ်ိန္ထိ ယင္းေခ်ာင္းတိ၊ ျမစ္တိကို တနီရာမွာလည္း ေလလံ ပစ္ေရာင္းစားနီကတ္စြာကို မၾကားဖူးပါသိမ့္၊ အကၽြန္ေလ့လာမႈ အားနည္းလို႕လည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါလိမၼယ္။ရခိုင္ျပည္က နင္းျပားလယ္သမတိခမာ စစ္တပ္ေဆာက္ဖို႕အတြက္လယ္တိအသိမ္းခံရစြာတမ်ိဳး၊ ေအာက္သား ျပည္ကေရာက္လာကတ္ေတ ရြင့္ျပာသတ္တိအတြက္ရြာေဆာက္ဖို႕ ၊ လုပ္စားဖို႕ကအစ ရခိုင္ျပည္သူ၊ ျပည္သား တိလိုင္ေျခာင္းထဲကအစာကို မတရားထုတ္ပီးနီကတ္ ရစြာျဖစ္ပါေရ။ ေရရွည္အတြက္ၾကည့္ဖို႕ဆိုေက ေအယွင့္ စြာ တငိြငိြနန္႕ လူမ်ိဳးတံုး မ်ိဳးျဖဳတ္နီေရအစီအစိုင္ပါ။ ေဒကိစၥတိကို ၂၀၁၀မွာ တက္လာဖို႕ ဒီမိုကေရစီလို႕ေျပာေရ အစိုးရအနီနန္႕ကား ဇာပိုင္ေျဖယွင္းပီးဖို႕လဲဆိုစြာ ေမးခြန္းျဖစ္လာပါဖို႕ေယ။ကရင္ျပည္ရို႕၊ ရွမ္းျပည္ရို႕မာပိုင္ ရြာတိကိုမီးတိုက္၊ ေဒသခံတိကိုအားဓမၼအႏိုင္က်င့္ပနာ ထြက္ၿပီးေအာင္လုပ္နီ ကတ္စြာတိကို လူအမ်ားျမင္ႏိုင္ေကေလ့ အဂုရခိုင္ျပည္မွာပိုင္ လူမ်ိဳးတံုးမ်ိဳးျဖဳတ္နီေရအစီအစိုင္က ႏုညံ့သိမ္မိြပ နာ ပိုၿပီးေကေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းပါေရ။ ဇာေၾကာင့္ ေအနည္းကိုသံုးလဲဆိုေက တျခားကရင္ရို႕၊ ရွမ္းရို႕ကိုလုပ္ေတ ပိုင္ ရခိုင္ကိုလုပ္လို႕မရႏိုင္ပါ။ ယင္းပိုင္လုပ္စြာနန္႕ စစ္တပ္ထဲကရခုိင္သား ေျပာင္း၀တိ ယင္းသူရို႕ဖက္ကိုလွည့္ လာဖို႕စြာကိုေၾကာက္ေတ။ ဗမာစစ္တပ္ထဲမွာ အႏွိ္မ္ခံဘ၀နန္႕ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္နီကတ္ရေရ ရခိုင္သားတိ လည္း ယွယွင္းေျပာရေက လမ္းမျမင္လို႕ မခ်စ္ေကေလ့ ေအာင့္ကာနမ္းနီကတ္ရစြာပါရာ။ ယင္းရခုိင္ရဲဲေဖာ္တိ ပဥၥမံတပ္သားတိျဖစ္လာေအာင္လုပ္ကတ္ရပါဖို႕။ ေနာက္ဆံုး ျဖစ္ႏိုင္ေက ရခိုင့္ကပစ (ကာကြယ္ေရး ပစၥည္း စက္ရံု)ကို ေအာက္သားစစ္တပ္ထဲမွာ ရေအာင္တည္ကတ္ရပါဖို႕။က်ဴးဘားသမတေဟာင္း ကတ္စထရိုကို ဇာသူက ဇာပိုင္ပင္သမုတ္သမုတ္၊ အာဏာရွင္လို႕ေျပာေျပာ အကၽြန္႕ ရင္ထဲက မဟာသူရဲေကာင္းဆိုေရ ေ၀ါဟာရကို ပ်က္ျပယ္ႏိုင္စြမ္းမဟိပါသိေယ။ အေမရိကန္တိ က်ဴးဘားတႏိုင္ ငံလံုးကို လက္၀ါးႀကီးအုပ္ပနာ ေမွာက္ခ်င္တိုင္းေမွာက္ ျပန္ခ်င္တိုင္းျပန္နီကတ္ခေရ။ တႏိုင္ငံလံုးမွာဟိေရ သ ၾကားခင္းတိ၊ ဆီးရြက္ႀကီးခင္းတိ၊ သၾကားစက္ရံုဟူသမွ်လည္း အားလံုးအေမရိကန္တိကရာပိုင္ေရ။ ယင္းပုိင္အၿခီ အနီကနီၿပီးေက ကတ္စထရိုဦးေဆာင္ပနာ လူေလးငါးေျခာက္ေယာက္နန္႕ အေမရိကန္ပိုင္စြာတိအားလံုး ကို ျပန္သိမ္းယူခပနာ က်ဴးဘား ျပည္သူတိလက္ထဲကို ျပန္ေရာက္ေအာက္ ျပန္ထည့္ပီးႏိုင္ခေရ။ယင္းပိုင္ မေကာင္းဆိုး၀ါးမိစၦာေကာင္တိကို တုိက္ထုတ္ဖို႕အတြက္ အိုင္ယာလန္ႏိုင္ငံမွာပုိင္ ”ဆင္ဖိန္း(Sinn Fein)”တိ ရခိုင္ျပည္မွာ အမ်ားႀကီးလိုနီပါယာ။ကဗ်ာဆရာ ေနာင္ရဲခိုင္ကေတာ့ ေပါက္ေတာေရႊေျမ၊ မဂၢဇိန္း၊ အမွတ္(၂)မွာ ရီြးခေရ ကဗ်ာေခ်တပိုဒ္ပိုင္ -
ဖိုးေခါင္ေတာင္ထက္မွာမ်ဥ္းေျဖာင့္တေၾကာင္းဆဲြၾကည့္ကတ္ဖို႕ဆိုေကအကို ဇာနီရာမွာမဆိုပါျဖစ္ေအာင္ပါဖို႕ဆို။ လို႕ ေျပာထားပါေရ။
အကၽြန္႕အနီနန္႕ ေျပာရဖို႕ဆိုေကေတာ့ခါ ရခိုင္သားတိအားလံုး စစုစစည္းနန္႕ အိပ္ဇိုးဒတ္(Exodug)သေဘၤာ ေခ်တစင္းေလာက္ ေဆာက္ႏိုင္ကတ္ဖို႕ဆိုေက ယင္းသေဘၤာကုန္းပတ္ထက္မွာ သံခ်ီးပင္ေခါက္ရေခါက္ရ၊လက္ အံသီေအာင္ ရီပင္ပစ္ရပစ္ရ လိုက္ခ်င္ပါယင့္ ----။ ။”ေၾကာက္တတ္ေတလူစြာ အၿမဲတမ္းအေျခာက္ခံရေရ”ရခိုင္သားတိုင္း လြတ္လပ္အီးခ်မ္းႏိုင္ကတ္ပါစီ။

ရခိုင္သားေခ်

သမိုင္းကိုေပ်ာက္ေအာင္ မေဖ်ာက္မိၾကဖို ့ လိုအပ္

သမိုင္းကိုေပ်ာက္ေအာင္ မေဖ်ာက္မိၾကဖို ့ လိုတယ္  

Wednesday, December 8, 2010

လူမိ်ဳးတိုင္းမွာ သမိုင္းရွိသည္။ မေဖၚျပလို၍ မေရးသားၾကျခင္းႏွင့္ မလိုအပ္၍ မေရးသားေပးၾကျခင္းမ်ိဳး။ ယခုတေလာဖတ္ေနရေသာ ေဆာင္းပါးမ်ားတြင္ လူမ်ိဳးႏွင့္ ပါတ္သက္ေသာ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ ပါတ္သက္ေသာေဆာင္းပါးမ်ားကို ဖတ္ၾကျငင္းၾက ေျပာေနၾကသည္။ အမွားေတြကို ေတြ ့ေနရေတာ့ ေျပာၾကဆိုၾကေပလိမ့္မည္။ စင္စစ္အားျဖင့္ က်ြန္ေတာ္ပင္လ််င္ ဤအေၾကာင္းကို ၀င္၍မေဆြးေႏြးခ်င္။ သို ့ေသာ္ ေနာင္လာေနာက္သားေတြ၊မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြက သမိုင္းကိုေပ်ာက္္ေအာင္ေဖ်ာက္ေအာင္ၾကိဳးစားမူမ်ားအား ေရာ၍မပါ၀င္ေစလိုျခင္းေၾကာင့္ ေဆြးေႏြးေရးသားလိုက္ရျခင္းျဖစ္သည္။ အဓိကအေၾကာင္းမွာ စာမ်ားေရးသားၾကလွ်င္ ဆင္ျခင္သတိထားၾကဖို ့လိုေနေၾကာင္း ေျပာလို၍ျဖစ္သည္။

ျပည္ေထာင္စုျမန္မာနိုင္ငံ ေခၚဆိုျခင္း

ျပည္ေထာင္စုျမန္မာနိုင္ငံေခၚဆိုျခင္းမွာ ဗမာတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားက အျခားေသာလူမ်ိဳးမ်ားကို နယ္ခ်ဲ ့ကိုလိုနီျပဳကာ လက္နက္အားကိုးျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ နိုင္ငံကို ေခၚဆိုျခင္းျဖစ္သည္။ ပကတိမ်က္ေမွာက္ကာလတြင္
နယ္ခ်ဲ ့အုပ္ခ်ဳပ္သူ ဗမာစစ္အာဏာရွင္တို ့သည္ အျခားေသာလူမ်ိုဳးမ်ားအား တိုင္းရင္းသားလူမ်ိုးမ်ားဟု ေခၚေ၀ၚသတ္မွတ္ျပီး သူတို ့လူမ်ိဳးကိုမူ ဗမာလူမ်ိဳးဟု ေခၚဆိုသတ္မွတ္ထားၾကသည္။ ယင္းဌါေနတြင္ ေနထိုင္ပါလ််က္ ဗမာလူမ်ိဳးမ်ားမွာ မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ဗမာတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးျဖစ္သည္ဟု ဗမာေဆာင္းပါးရွင္မ်ားက မေရးသားၾကသနည္းမသိ။ ယင္းမွာအျခား လူမ်ိဳးမ်ားအေနျဖင့္ စိတ္ကိုနာက်ည္းေစျခင္းျဖစ္သည္။ အကယ္၍ဗမာတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားဟုသာ ေရးသားေနၾကသည္ဆိုလ်ွင္ အျခားတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားဟု ေျပာဆိုခံေနၾကရေသာလူမ်ိဳးမ်ားက ယင္းနို္င္ငံကို လက္ခံနားလည္ ခြင့္လႊတ္နိုင္ၾကမည္ထင္ရသည္။ နယ္ခ်ဲ ့ကိုလိုနီျပဳကာ လက္နက္အားကိုးျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာနို္င္ငံဟု ေခၚဆိုရျခင္းမွာလည္း သမိုင္းကိုသတိရေစလို၍ ေထာက္ျပျခင္းျဖစ္သည္။ ဤေနရာ၌ ရခိုင္လူမ်ိဳးမ်ားသည္ ကိုယ့္ထီးကိုယ့္နန္းႏွင့္ ေနထိုင္လာခဲ ့ၾကေသာ သီးျခားလူမ်ိဳးျဖစ္သည္။ AD ၆ ရာစုခန္ ့ကပင္ ယခုေရးသားေနၾကေသာ ကၾကီးခေခြး ဗ်ည္း ၃၃ လံုးကို ေရးသားသံုးစံဲြေနၾကေသာ လူမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ေ၀သာလီေက်ာက္စာ ၊ အာနႏၵစျႏၵေက်ာက္စာ ၊ ေရွးေဟာင္းေငြဒဂၤါးတို ့မွာ ယင္းေခတ္ကပင္ ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့ သံုးစြဲေနၾကျပီျဖစ္သည္။ သကၠရာဇ္ ၁ရ၈၄ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၃၁ ရက္ေန ့တြင္ ရခိုင္ထီးနန္းကို က်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္သိမ္းပိုက္ခဲ့သူမွာ ဗမာဘုရင္ ေမာင္၀ိုင္းျဖစ္သည္။ ရခိုင္လူမ်ိဳးေပါင္း ႏွစ္သိန္းေက်ာ္အသတ္ခံရသည္။ တခ်ိဳ ့ ဘဂၤလာေးဒ့ရွ္နိုင္ငံဘက္သို ့ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ရသည္။ တခ်ိဳ ့ ့အိႏၵိယနို္င္ငံဘက္သို ့ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ရသည္။ ရခို္င္ရွင္ဘုရင္ ထီးနန္းစိုက္ရာျမိဳ့ေတာ္ျဖစ္ေသာ ေျမာက္ဦးရွိ မဟာျမတ္မုနိဘုရားၾကီးကို မႏၱေလးျမိဳ ့သို ့ ရခိုင္အက်ဥ္းသားမ်ားအား ေဆာင္ယူခိုင္းခဲ့သည္။ ေစတီဘုရားပုထိုးမ်ားမွ ရရွိေသာေၾကးစည္သံေမာင္းမ်ားျဖင့္ မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းကို ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့၏ ယဥ္ေက်းမူမွာ အိႏၵိယနိုင္ငံမွ ဆင္းသက္သည္။ ဗုဒၵျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သကၠရာဇစ္ ၁၂၃ ခုနွစ္တြင္ ရခိုင္ရွင္ဘုရင္ မဟာစႏၵသုရိယမင္းက ဖိတ္ၾကား၍ ရခိုင္ျပည္ေျမာက္ဦးျမိဳ ့ေတာ္သို ့ ၾကြေရာက္လာခဲ့သည္။ ေအဒီ ၄ ရာစုမွပင္ ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့မွာ စာေပယဥ္ေက်းမူ ႏွင့္ ဗုဒၵဘာသာအယူ၀ါဒထြန္းကားေနခဲ ့ျပီးျဖစ္သည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ယခုေရးေနေသာ ကၾကီးခေခြးဗ်ည္း စာေပမွာ ရခို္င္လူမ်ိဳးတို ့၏ စာေပသာျဖစ္သည္။ ဤစာမွာ ရခိုင္စာသာျဖစ္သည္။ ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့တြင္ ေရွးေခတ္ရခိုင္စာဆိုေတာ္မ်ားစြာရွိသည္။ ရတုရကန္အဲအန္ သာျခင္းမ်ားကို စပ္ဆိုခဲ ့ၾကကုန္ေသာ စာဆိုေတာ္မ်ားမွာ လြန္စြာရွိသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ယခုေရးေနေသာစာေပကို ဗမာစာ ျဖစ္သည္ဆိုျပီး ေျပာဆိုေရးသားေနမူမ်ိဳးကို ရခိုင္လူမိ်ဳးတို ့သည္ အမွတ္တကယ္ပင္ ရီေမာၾကသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့မွာ စာေပသမိုင္းရွိေနၾက၍ျဖစ္သည္။

ဗမာတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးတို ့ထံသို ့ ဗုဒၵဘာသာေရာက္ရွိလာျခင္း

ဗမာတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးတို ့မွာ ယင္းအခ်ိန္က ယခုအခ်ိန္ကဲ့သို ့ သီးျခားဗမာလူမ်ိဳးဟူ၍ မေခၚဆိုေသး။ သူတို ့ထံသို ့ သီဟိုဋ္နိုင္ငံမွသာ ဗုဒၵဘာသာယဥ္ေက်းမူ ေရာက္ရွိလာျခင္းျဖစ္သည္။ ေအဒီ ၁၄ ရာစုႏွစ္မွာမွ ဗုဒၵဘာသာေရာက္ရွိလာရာ စာေပယဥ္ေက်းမူမွာ ရခို္င္လူမ်ိဳးမ်ားထက္ လြန္စြာေနာက္က်မွေရာက္ရွိျခင္းျဖစ္သည္။ ရခိုင္လူမ်ိုးတို ့၏ ဗုဒၵဘာသာကိုးကြယ္မူမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေရာက္ရွိလာျပီးေနာက္ ကိုးကြယ္ျခင္းျဖစ္ရာ အိႏိၵယမွ ေရာက္ရွိလာေသာ ဗုဒၵဘာသာယဥ္ေက်းမူျဖစ္သည္။ ထို ့ေၾကာင့္ရခိုင္လူမိ်ဳးႏွင့္ အိႏိၵယနိုင္ငံသည္ ယဥ္ေက်းမူဓေလ့ထံုးစံမ်ား ရိုက္ခတ္စီးဆင္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေ၀သာလီေက်က္္စာႏွင့္ အျခားေသာမေရမတြက္နိုင္ေသာ ေက်ာက္စာမ်ား စာေပေရးသားမူမ်ားမွာ အိႏၵိယနို္င္ငံရွိ ေက်ာက္စာမ်ားတြင္ ေရးထိုးထားေသာ စာေပမ်ိဳးႏွင့္ တူညီေနသည္။ ယင္းဗုဒၵဘာသာကို ရခိုင္လူမ်ိဳးစုမ်ားသည္ ယံုၾကည္စြာျဖင့္ ကိုးကြယ္ၾကသည္။ ရခိုင္လူမ်ိဳးစုတို ့တြင္ ရခိုင္လူမ်ိဳးစု၊ သက္လူမ်ိဳးစု ကမန္လူမ်ိဳးစု၊ျမိဳလူမ်ိဳးစု၊သက္လူမ်ိဳးစု ၊မရမာလူမ်ိဳးစု၊ဒိုင္းနက္လူမ်ိုးစု မ်ားဟူ၍ရွိသည္။ ယင္းလူမ်ိုးစုမ်ားမွာ ေရွးႏွစ္ေပါင္းပေ၀သဏီကပင္ ယခုအခ်ိန္ထိ ရခိုင္လူမ်ိဳးစုႏြယ္မ်ားအျဖစ္ မွီတင္းေနထိုင္ၾကသည္။ ရခိုင္လူမ်ိဳးစုျဖစ္ေသာ မရာမာၾကီးလူမ်ိဳးသည္ .ခုအခ်ိန္ထိ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နို္င္ငံတြင္လည္း ရွိေနသလို ရခိုင္ျပည္အနွံ႔တြင္လည္း ရိွေနၾကသည္။ အိႏိၵယစာေပမ်ားႏွင့္ ရခိုင္သမိုင္းစာေပဆိုင္ရာစာေပမ်ားတြင္ မရမာၾကီးလူမ်ိဳးမ်ားဟု သံုးႏွံုးေခၚေ၀ၚျခင္းကို ဘရမာေဒ့ရွ္ တနည္းအားျဖင့္ ဗမာလူမ်ိဳးပါဟု ေျပာဆိုေရးသားမူမွာ မည္သို ့မွ် အဓိပၸါယ္မရွိေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ရခိုင္လူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ အိႏိၵယနို္င္ငံယဥ္ေက်းမူသည္သာ ဆက္စက္မူရွိေနခဲ့ျပီး ဗမာလူမ်ိဳးမ်ားသမိုင္းတြင္ ယင္းသို ့ခိုင္ခန္ ့ေသာ သမိုင္းအခ်က္အလက္မရွိျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ထို့ေၾကာင့္ ဗုဒၵဘာသာကို စတင္ကိုးကြယ္မူႏွင့္ ကၾကီးခေခြးကို စတင္သံုးစြဲေသာ ရခိုင္လူမ်ိဳးမ်ား၏ စာသည္သာ ယေန့ ့သံုးစြဲေနေသာ စာေပျဖစ္သည္။ ေနာက္တခ်က္မွာ ၁ရ၈၄ ခုႏွစ္တြင္ ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့၏ စာဆိုေတာ္မ်ား ၊ အသိပညာရွင္မ်ား၊ အတတ္ပညာရွင္မ်ားကို ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားရာ ယင္းကမွတဆင့္ ရခိုင္စာေပမ်ားကို သင္ၾကားခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ တေျဖးေျဖးႏွင့္ ကာလေရြ ့ေလ်ာလာျပီး ေပထက္အကၡရာျဖစ္လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းေၾကာင့္လည္း ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့မွာ ဤစာသည္ ရခိုင္စာဟု သံသယကင္းစြာ ယံုၾကည္လက္ခံၾကသည္။

မ်က္ေမွာက္ကာလ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ေဖၚေဆာင္လိုၾကမူ

ယခုတေလာ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ျဖစ္ေပၚေရးႏွင့္ ဒုတိယပင္လံုညီလာခံအေရးေတြ ေဆြးေႏြးေရးသားၾကသည္။ ဤအခါမိမိတို႕ လိုရာ ဆြဲျပီးေရးသားေနၾကသည္ကို ေတြ ့ျမင္ရသည္။ သမိုင္းကိုမသိဘဲ လိုရာကိုေကာက္ခ်က္ခ်ကာ ေရးသားေနၾကသည္ကို ၀မ္းနည္းဘြယ္ေတြ ့ျမင္ရသည္။ ေစာေစာကေျပာခဲ့သလို ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့မွာ ထီးေမြနန္းေမြေပ်ာက္ကာ လူမ်ိုးေပါင္း သိန္းႏွင့္ခ်ီကာ အသတ္ခံခဲ့ရသည္။ နိဳင္ငံလည္းေပ်ာက္ခဲ ့ၾကရသည္။ သကၠရာစ္ ၈၁၆ ခုႏွစ္တြင္ ရခိုင္ရွင္ဘုရင္ မင္းခရီႏွင့္ အင္း၀ဘုရင္ တို ့ရခိုင္ရိုးမေတာင္( ဖိုးေခါင္ေတာင္ ) တြင္ ႏွစ္နုိဳင္ငံစာခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ ၾကသည္။ ဖိုးေခါင္ေတာင္္၏ အေရွ့ဖက္ကို အ၀ဘုရင္နို္င္ငံပိုင္သည္ဆိုျပီး အေနာက္ဖက္ကို ရခိုင္နို္င္ငံေတာ္၏ အခ်ဳပ္အခ်ာ အာဏာပိုင္နိုင္ငံဟု ေခၚေ၀ၚသတ္မွတ္အသိအမွတ္ျပဳခ့ဲၾကသည္။ ယင္းေန ့မွာ ( ေအဒီ - ၁၄၅၄ ခႏွစ္ - သကၠရဇစ္ - ၈၁၆ ခု၊ တန္းခူးလဆန္း - ၆ - ရက္- တနင္းလာေန ့ ျဖစ္သည္) ။ ရခိုင္နို္င္ငံေတာ္သည္ ယင္းအခ်ိန္မွပင္ ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့၏ နို္င္ငံေတာ္အျဖစ္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလာခဲ့သည္။ ရခိုင္ရွင္ဘုရင္လက္ထက္က ယခုဘဂၤလားေဒ့ရွ္နိုင္ငံ ဒကၠားျမိဳ ့အထိ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့သည္။ အိႏၵိယနို္င္ငံရွိ မဂိုဘုရင္တို ့ႏွင့္၄င္း၊ မူဆလင္ဘုရင္တို ့ႏွင့္၄င္း မၾကာခဏစစ္မက္ျဖစ္ပြါးခဲ့ရသည္။ စီးပြါးေရးတြက္ နို္င္ငံတကာႏွင့္ ေရလမ္းခရီးျဖင့္ ကူးသန္းသြားလာေဖါက္ကားခဲ့ၾကသည္။ ေပါတူဂီ။ဒက္ခ်္၊ျပင္သစ္၊ တို ့ႏွင့္ စီးပြါးေရးအထူးေကာင္းမြန္ခဲ့သည္။
ေျမာက္ဦးဘုရင္ မဟာသမတရာဇါမင္းလက္ထက္တြင္ ဗမာဘုရင္ေမာင္၀ိုင္းက မေၾကညာေသာစစ္ကို က်ဴးေက်ာ္ျပီး စစ္တိုက္သည္။ ထို့ေၾကာင့္ ရခိုင္ထီးနန္း ႏွင့္ ရခို္င္နိုင္ငံေတာ္က်ဆံုးခဲ့ရသည္။ ယင္းေန ့မွာ ၁ရ၈၄ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၃၁ ရက္ေန ့ျဖစ္သည္။ ယင္းသို ့ရခိုင္အခ်ဳပ္အခ်ာနို္င္ငံေတာ္က်ဆံုးခဲ့ရေသာ္လည္း ယင္းေန့ ့အလြန္ ဇႏၷ၀ါရီလ ၁ ရက္ေန ့ကပင္ ရခိုင္လူမ်ိဳးတိ ့သည္ မိမိတို ့၏ဆံုးရွံုးသြားေသာ ရခိုင္နို္င္ငံေတာ္ကို ျပန္လည္ရရွိေစဖို ့ ေတာ္လွန္ေရးကို စတင္ဆင္ႏြဲသည္။ ယခုအခ်ိန္ထိ ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့သည္ ရခိုင္ျပည္လြပ္ေျမာက္ေရးအတြက္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို ဆင္ႏြဲလ်က္ပင္ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။ ရခို္င္နို္င္ငံေတာ္ကို ျပန္လည္မရသမ်ွလက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးက ဆက္လက္ရွိေနအံုးမည္ျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့၏ စစ္မွန္ေသာ တရားေသာ အမွန္တရားပင္ျဖစ္သည္။

တန္းတူေရးႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ျပဌန္းပိုင္ခြင့္အေရးမရွိလ်ွင္ ခြဲထြက္ပိုင္ခြင့္ ရွိရမည့္ အေျခအေန

ေကာင္းပါျပီ။ ယခုတင္ျပေသာရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့၏ သမိုင္းကို မ်က္စိမွိတ္လက္မခံလ်ွင္လည္း အေၾကာင္းမဟုတ္၊ ဗမာတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးတို ့သည္ ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့၏ ဤသီးျခားသမိုင္းအေျခအေနကို မည္သို ့မ်ွ မေမ့ေလ််ာ့မိၾကေစရန္သာ သိေစခ်င္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေရးေနၾကေသာ ဗမာေဆာင္းပါးရွင္မ်ားက စစ္အစိုးရသတင္းစာမ်ားမွ အလိုေတာ္ရိေဆာင္းပါးရွင္မ်ားထက္ ပိုမိုေရးသားေနမူမ်ားက မ်ားျပားေနၾကေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ဤေနရာ၌ လူ ့အခြင့္အေရးအေျခခံအခ်က္ ( ၃၀ ) တြင္ ပုဒ္မၾကီးျဖင့္ ေသေသခ်ာခ်ာေဖးျပထားမူတခ်က္ရွိေနသည္။ ယင္းမွာ လူမ်ိဳးတမ်ိဳးကို လူမ်ိဳးတမ်ိဳးက ကိုလိုနီအျဖစ္ မအုပ္ခ်ုပ္ရ။ မက်ဴးေက်ာ္ရ။ ဆိုေသာအပိုိဒ္ပါရွိေနသည္။ သည္ေတာ့ ရခိုင္လူမ်ိိုဳး တို ့မွာ လူအခြင့္အေရးအေျခခံဥပေဒကို မခံစားရေသာ လူမ်ိဳး တမ်ိဳးျဖစ္ေနသည္ကို သိနားလည္ရေပလိမ့္မည္။ မွန္ပါသည္။ ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့သည္ ဗမာနယ္ခ်ဲ ့ကိုလိုနီအျဖစ္ ေနရေသာက်ြန္လူမ်ိဳးျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။
ယင္းက်ြန္ဘ၀မွလြပ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့က လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးဆင္ႏြဲေနသည္မွာလည္း ပကတိမ်က္ေမွာက္ကာလမွာ ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။
အျခားတဖက္မွာ ဗမာလူမ်ိဳးနယ္ခ်ဲ ့စစ္အာဏာရွင္အုပ္စိုးထားေသာ ဤနို္င္ငံကို ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုျမန္မာနိုင္ငံ တည္ေဆာက္လိုၾကသည္ဟုလည္း ျပည္ပေရာက္ေဆာင္းပါးရွင္မ်ား၊ ျပည္ပေရာက္အဖြဲ ့အစည္းမ်ားက အျမဲေျပာဆိုေနၾကသည္ကို ေတြ ့ရသည္။ တခ်ိန္တည္းမွာ စစ္အစိုးရက မၾကိဳက္မွာစိုး၍ ခြဲထြက္လိုက ခြဲထြက္ပိုင္ခြင့္ကို မေျပာဆိုေတာ့၊ စြန္ ့လႊတ္လိုက္ၾကပါျပီဟု ေရးသားေျပာဆိုေနၾကသည္။ စစ္အစိုးရက မၾကိဳက္၍ ခြဲထြက္လိုခြင့္ကို အနာဂါတ္ျပည္ေထာင္စုျမန္မာနို္င္ငံေတာ္ဖြဲ ့စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုမွာ ေရးမထည့္ထားပါဟု ဖြဲစည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုအေျခခံဥပေဒေရးဆြဲေရးဥကၠဌျဖစ္သူက က်ြန္ေတာ့္အား ေျပာဆိုခဲ့သည္။ သို ့ေသာ္ က်ြန္ေတာ္ေရးသားေသာ အနာဂါတ္ဓည၀တီရခိုင္ျပည္ဖြဲ ့စည္းအုပ္ခ်ုဳပ္ပံုအေျခခံဥေပေဒ( မူၾကမ္း ) တြင္ ယခုလို ေရးသားေဖၚျပထားရွိသည္။ ( ပုဒ္မ-၁၁- (က ) တန္းတူေရးႏွင့္ ခြဲထြက္ခြင့္--ရခိုင္ျပည္တြင္ နို္င္ငံေရးႏင့္ ခြဲထြက္ခြင့္မရွိသည္အတြက္ႏွင့္၄င္း၊ အျခားေသာတိုင္းရင္းသားလူမ်ိုးမ်ားႏွင့္ ညီတူညီမ်် အက်ိဳးခံစားပိုင္ခြင့္င့္ရွိွိသည္၄င္း၊ အကယ္၍ယူဆလ််င္ ရခိုင္ျပည္သည္ ဗဟိုအစိုးရႏွင့္၄င္း၊ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုႏွင့္၄င္း၊ ပထမအၾကိမ္ျပည္သူ ့လႊတ္ေတာ္ သက္တမ္း- ၄ -ႏွစ္ေက်ာ္လ််င္ ခြဲထြက္ပိုင္ခြင့္ရွိ္သည္။ ( ခ ) ဤဥပေဒပုဒ္မ-၁၁ (က ) အရ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုျမန္ာမနိုင္ငံမွ ခြဲထြက္ခြင့္ရရွိသည္ႏွင့္ သီးျခားလြပ္လပ္ေသာသို ့မဟုတ္( သို ့မဟုတ္) ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုျမန္မာနို္င္ငံႏွင့္ လံုး၀မပါတ္သက္ေသာ ဓည၀တီရခို္င္ျပည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဤဥပေဒပုဒ္မ-၁၁- (ခ ) ျဖင့္ ျပဌန္းဖြင့္ဆိုနို္င္သည္။
ဤသည္မွာသမိုင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ ခ်ျပထားျပီး ေရးသားထားေသာ ရခိုင္နို္င္ငံေတာ္ျဖစ္ရပ္မ်ားမွ ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့၏ ဆႏၵအမွန္ကို ေဖၚထုတ္ျပဆိုျခင္းျဖစ္သည္။ ထို့ေၾကာင့္လည္း စစ္အစိုးရၾကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ မၾကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ
ခြဲထြက္ပိုင္ခြင့္ကိုမက လံုး၀သီးျခားနိုင္ငံေတာ္အတြက္ကိုပါ က်ြန္ေတာ္တို ့က ေရးဆြဲထားျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းအထဲ၌ အကယ္၍ ဆိုေသာစကားရပ္ကို သတိခ်ပ္ေစလုိသည္။ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္မဆို ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုျမန္မာနိုင္ငံကို တည္ေထာင္ခ်င္လိုသူမ်ားမွာ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဖြဲ့စည္းအုပ္ခ်ုပ္ပံုအေျခခံဥပေဒကို လိုက္နာက်င့္သံုးေရးသည္သာအေရးၾကီးသည္။ အထူးသျဖင့္္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္္း၏အေျမာ္အျမင္ၾကီးမားမူျဖင့္ ေရးသားခဲ့ေသာ ယင္း ၄၇ ခုႏွစ္ ဖြဲ ့စည္းအုပ္ခ်ုဳပ္ပံုအေျခခံဥပေဒကို စစ္အစိုးရမၾကိဳက္သည္ဆိုျပီး အမွိဳက္ပံုထဲကို လႊင့္မပစ္ဖို ့အေရးၾကီးသည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ အျခားေသာတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားကလည္း ဤအခ်က္ကို အထူးသတိထားရမည္ျဖစ္သည္။
တန္းတူေရးဆိုသည္မွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေဆာက္္ျခင္း၊ တံထားေဆာက္ျခင္းေလာက္မွမွ် တန္းတူေရးကို ေျပာဆိုျခင္းမဟုတ္။ နိုင္ငံေရးအရလြပ္လြပ္စြာ တန္းတူခြင့္ရွိေနေရးျဖစ္သည္။ လူမ်ိဳးတမ်ိဳးက လူမ်ိဳးတမ်ိဳးကို နယ္ခ်ဲ ့ ့့ကိုလိုနီအျဖစ္ ျပဳလုပ္ထားျပီး ညီအကိုပါဟု ေျပာဆိုေနရံုမွ်ေတာ့ ဘာမွ် ျဖစ္လာမည္မဟုတ္။ လူ ့အခြင့္အေရးအေျခခံဥပေဒအခ်က္အလက္မ်ားကို တိက်လိုက္နာေသာ နို္င္ငံေရးစနစ္ရွိမွသာ တန္းတူေရးျဖစ္လာလိမ့္မည္။ ကိုယ္ပိုင္ဥပေဒျပဌန္းပိုင္ခြင့္ပိုင္ဆိုသည္မွာ ေကာက္ရိုးပံုေစာင့္ေသာေခြးလို နို္င္ငံေရးစနစ္မဟုတ္ေခ်။ မိမိတို့၏နို္င္ငံ ျပည္နယ္ေပါင္းစုတို ့ကို မိမိတို ့သီးျခားကုိယ္ပိုင္ဥပေဒျဖင့္ အုပ္ခ်ုပ္စီမံက်င့္သံုးပိုင္ခြင့္ဆိုေသာ နို္င္ငံေရးစနစ္ရွိေစေရးျဖစ္သည္။ ယင္းအေျခအေနမ်ားကို ျဖစ္ေပၚေစေရးအတြက္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုနို္င္ငံတခုကို တည္ေဆာက္ၾကမည္ဆိုလွ်င္ ၂၁ ရာစုႏွင့္အညီ ေခတ္မွီတိုးတက္ေသာအျမင္ျဖင့္ တည္ေဆာက္ၾကရန္လိုသည္။

နို္င္ငံေပါင္းစု ဖက္ဒရယ္သို ့မဟုတ္ ျပည္ေထာင္ေပါင္းစုဖက္ဒရယ္နိုင္ငံ တည္ေဆာက္ျခင္း

စစ္မွန္ေသာဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရးႏွင့္ လူ ့အခြင့္အေရးကို အေျခခံေသာ ဖက္ဒရယ္နို္င္ငံတခုကို တည္ေဆာက္ၾကရန္အတြက္ အဓိကတိုင္းရင္းသားဌါေနလူမ်ိဳးမ်ား အေရးၾကီးေနသည္။ ရခိုင္နို္င္ငံေတာ္ဆံုးရွံုးသြားေသာ ရခို္င္လူမ်ိဳးမ်ား၊ မြန္ဘုရင့္နို္င္ငံေတာ္ဆံုးရွံုးသြားေသာ မြန္လူမ်ိဳးတို ့သည္ သူတို ့၏နို္င္ငံေတာ္ကို ျပည္လည္လိုခ်င္ၾကသည္ျဖစ္သည္။ ယင္းမွာလံုး၀ျငင္း၍မရေသာ သမိုင္းအခ်က္ျဖစ္သည္။ သို ့အတူေတာင္တန္းေဒသ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိုးမ်ားျဖစ္ေသာ ကခ်င္၊ကရင္။ ခ်င္း၊လူမ်ိဳးမ်ားတို ့၏ အေျခခံလူ ့အခြင့္အေရးမ်ားသည္လည္း ေပ်ာက္ဆံုးဖယ္ရွားခံရေနမူမ်ားကို ျပန္လည္ရလိုၾကသည္သာျဖစ္သည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ရခိုင္လူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ မြန္လူမ်ိဳးတို ့သည္ ယခုုအခ်ိန္တြင္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္က်ဆံုးေရးအတြက္ အျခားတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးတို ့ႏွင့္ လက္တြဲတိုက္ပြဲ၀င္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္က်ဆံုးျပီး ဒီမိုကေရစီအစိုးရစနစ္တခုကို တည္ေဆာက္လာနိုင္ျပီဆိုလ််င္ ရခို္င္လူမ်ိဳးနွင့္ မြန္လူမ်ိဳးတို ့မွာ လြပ္လြပ္ေရးကို လံုး၀ခံစားရမည့္ လူမ်ိုးျဖစ္သည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ရခိုင္လူမ်ိဳးႏွင့္ မြန္လူမ်ိဳးတို ့ကို ဒီမိုကေရစီအစိုးရျဖစ္လာမည့္အစိုးရက လြပ္လြပ္ေရးေပးရန္လိုသည္။ အေၾကာင္းမွာသူတို ့အေနျဖင့္ ဗမာနယ္ခ်ဲ ့ကိုလိုနီအျဖစ္မွ လြပ္ကင္းျပီး ဖက္ဒရယ္နို္င္ငံတည္ေဆာက္သည့္အခါ လူ ့အခြင့္အေရးအေျခခံအခ်က္ ( ၃၀ ) ထဲက ဥပေဒပုဒ္မတို ့ျဖင့္ နို္ငငံတကာရွိလူသားမ်ားႏွင့္ တန္းတူအက်ိဳးခံစားပိုင္ခြင့္ ရရွိေစရန္ျဖစ္သည္။ ယင္းသို ့ဆိုက နိုင္ငံေပါင္းစုဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုကို စစ္မွန္ေသာဒီွမိုကေရစီနို္င္ငံအျဖစ္ တည္ေဆာက္ၾကမည္ဆိုလ််င္ ရခိုင္နို္င္ငံျပည္ေထာင္စုႏွင့္ မြန္ဘုရင့္ျပည္ေထာင္စုတို ့သည္လည္း ပါ၀င္လာမည္မွာ အေသအခ်ာျဖစ္သည္။ ျပီးေတာ့ အျခားေသာေတာင္တန္းေဒသ ျပည္နယ္ေပါင္းစုလူမ်ိုးမ်ားကလည္း နို္င္ငံေပါင္းစုဖက္ဒရယ္ေထာင္စုတြင္ ပါ၀င္လာမည္ျဖစ္သည္။ သို ့မွသာ ေသနတ္သံဆိတ္သုဥ္းေသာ ျပည္ေထာင္စု တခုျဖစ္မည္ ။ ယင္းမွာတန္းတူေရးႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ဥပေဒျပဌာန္းပိုင္ခြင့္၏ တစိပ္တေဒသျဖစ္သည္။

အနာဂါတ္ခ်စ္ၾကည္ေသြးစည္းညီညြတ္ေရး

က်ြန္ေတာ္တို ့အေနျဖင့္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုတခုကို တည္ေဆာက္မည္ဆိုေသာအခါ သမိုင္းအခ်က္အလက္မ်ားကို တည္ေဆာက္ရန္အေရးၾကီးသည္။ မိမိစိတ္ၾကိဳက္ထင္သလို မွတ္တမ္းမွတ္ရာက်န္ရစ္ေအာင္ ေရးသား၍မရ။ အတိတ္ကျဖစ္ပ်က္ေနခဲ့ေသာ သမိုင္းဆိုင္ရာအခ်က္အလက္မ်ားတို ့သည္ ေႏွာင္းလူတို ့အေပၚ အထူးမီးေမာင္းထိုးျပေနသည္။ အနာဂါတ္ခ်စ္ၾကည္ေသြးစည္းညီညြတ္ေရးအတြက္ ေရးသားေျပာၾကဆိုၾကမည္ဆိုလ််င္ ယင္းလူမ်ိဳးတို ့၏ အတိတ္သမိုင္းမ်ားႏွင့္ နိုင္ငံေရးေရစီးေၾကာင္းျဖစ္သန္းမူတို ့ကို ေလ့လာတြက္ခ်က္ၾကျပီးမွသာ ေရးသားျပဳစုရန္သင့္ၾကသည္ဟု ထင္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ နဂိုရ္ကမွ အစာမေၾကညက္ျဖစ္ေနသာ လူမ်ိဳးေရးပဋိပကၡမ်ားအၾကားတြင္
မီးေလာင္ရာေလပင့္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္းမွာ အနာေဟာင္းမ်ား မက်က္ခင္ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ထြက္ေအာင္ ဒါးႏွင့္ ထပ္မံတူးဆြေနၾကျခင္းကိုမူ အထူးဆင္ျခင္ရန္လိုအပ္သည္။ အဓိကအားျဖင့္ သမိုင္းကို မေဖ်ာက္ဖ်က္မိၾကဖို ့ အထူးအေရးၾကီးပါသည္ဟုေျပာခ်င္သည္။

ခိုင္ေအာင္ေက်ာ္ (နယူးေယာက္)

ကိုသာဒိန္ နန္႔ နာရီ (တပ်င္းရယ္ရပါေရ)

ကိုသာဒိန္ လပ်ိဳဘဝက မွတ္မွတ္ရရ လူတေယာက္နန္႔ တြိဖူးေရ။
တရက္နိန္႔ ခင္နန္႔ ခ်ိန္းထားေရ လဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ေရာက္နိန္စြာ အခ်ိန္ တနာရီေလာက္ ၾကာနိန္ဗ်ာလ္။ ခင္က ေရာက္မလာသိမ့္။ ဇာႏွစ္နာရီ ရွိဗ်ာလ္လဲလို႔ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ခါမွ နာရီက ပတ္လို႔ မပါလာ။ ယင္းပိုင္နန္႔ ေဘးခုံက အခင္ႀကီး တေယာက္ကို လွည့္ပနာ"ဇာႏွစ္နာရီ ရွိပါဗ်ာလ္လဲ၊ အခင္။" လို႔ မိန္းမိေရ။
ယင္း အခင္ႀကီးက ကိုသာဒိန္ကို တခ်က္ ၾကည့္ပနာ "မေျပာႏိုင္ ေဝး။" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ေတ။
ကိုသာဒိန္လည္း ကေကာင္း အံ့ၾသလားပနာ "ဇာျဖစ္လို႔ပါလဲ၊ အခင္။ အခ်ိန္ကို တေခါက္ ေျပာလိုက္စြာနန္႔ အခင့္အတြက္ ဇာနစ္နာလားပါဖို႔လဲ။" လို႔ ၿပံဳးပနာ ျပန္ေျပာလိုက္ေတ။"ဇာေျပာေရ ေဝ။ ဇာနစ္နာလားဖို႔လဲ၊ ဟုတ္လာ။ နစ္နာစရာ ရွိလို႔ မေျပာစြာ ေဝး။""အခ်ိန္ကို တေခါက္ ေျပာစြာနန္႔ပင္ ဇာနစ္နာလားပါဖို႔လဲ၊ အခင္။""အေဝး၊ ငါက အခ်ိန္ကို ေျပာလိုက္စြာနန္႔ မင္းက ငါနန္႔ ရရင္းႏွႏွီး စကားေျပာခ်င္လာဖို႔။ ဟုတ္ေတ မလား။""ျဖစ္ႏိုင္ပါေရ အခင္။"
"ေအး၊ ရင္းႏွီးဗ်ာလ္ဆိုစြာနန္႔ မင္း ငါ့အိမ္ကို အလည္လာခ်င္လာဖို႔၊ ဟုတ္ေတမလား။"ကိုသာဒိန္ လည္း အံ့ၾသစိတ္ကို မမ်ိဳသိပ္ႏိုင္ဘဲ "ဟုတ္ပါေရ၊ အခင္။" လို႔ သံေယာင္လိုက္ပနာ ေထာက္ခံ လိုက္ေတ။" ငါကလည္း ကိုယ့္ အိမ္ကို လာေရ အာဂႏၱဳဆိုပနာ လဖက္ရည္ေခ်ယေခ် တိုက္မိဖို႔။"
"ျဖစ္ႏိုင္ပါေရ၊ အခင္။""လဖက္ရည္ ေသာက္ၿပီးစြာနန္႔ လဖက္ရည္ လာခ်ပီးေရ ငါ့သမီးကို လဖက္ရည္ ေကာင္း ေကာင္းပါေရလို႔ ေျပာပနာ၊ မင္း ငမ္းခ်င္လာဖို႔။"    "အင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါေရ၊ အခင္။"
"ယင္းပိုင္နန္႔ ငါ့သမီးနန္႔ ရင္းႏွီးမႈ ရွာပနာ၊ မင္း ငါ့သမီးကို ထိုေခၚ၊ ေဒေခၚ လုပ္လာဖို႔။"
"ေအဟင့္လည္း လူငယ္တိ သဘာဝအရ ျဖစ္ႏိုင္ပါေရ၊ အခင္။""ငါ့ သမီးကလည္း  မင္း မလာေက၊ ထိုေယာင္၊ ေဒေယာင္နန္႔ ေမွ်ာ္တတ္လာဖို႔။""မမ သဘာဝပါရာမလား။ ျဖစ္ႏိုင္ပါေရ။"
"ေနာက္ဆုံးမွာ တေယာက္ကို တေယာက္ မတြိရ မျမင္ရေက မနိန္ႏိုင္၊ မထိုင္ႏိုင္ ျဖစ္လာကတ္ပနာ၊ ငါ့ဘားမွာ အခင့္သမီးကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ထပ္ပါရဇီလို႔ မင္း လာေတာင္းလာဖို႔။"ကိုသာဒိန္လည္း   ေအတခါ မေအာင့္ႏိုင္ဘဲ ရယ္လိုက္ပနာ "ဟုတ္ပါေရ၊ အခင္။ ကေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါေရ။" လို႔ ေထာက္ခံ လိုက္ပါေရ။
ယင္းခါ အခင္ႀကီးက ထိုင္နိန္ေရ ခြီးပုခုံေခ်က ထလိုက္ပနာ "လခ်ိဳင္၊ မင္းပိုင္ နာရီေခ် တလုံးေတာင္ မပိုင္ေရ ေကာင္နန္႔ ငါ့သမီးကို သေဘာတူရဖို႔လား၊ ေဝး။" လို႔ ေျပာပနာ ကိုသာဒိန္နားက သသြက္ေခ် ထြက္လားခလီပါယင့္။

စံဂိုးေအာင္

အမင္ အမင္....

အမင္ အမင္ အမင္
အို....
အမင္...
ဇာနွရာ ဇာ ကိုပင္ေရာက္ေရာက္
ကိုအိမ္ ကိုရြာ ကိုေနရာေလာက္
သာယာ အီခ်မ္း ဇာေလ့မရွိ အမင္....
ေဆြမ်ိဳးညာတီ ဗလာမဲၿပီး
ရပ္၀ီးၿပည္ရြာ ေဒကမၻာမွာ
ငရဲးအသြင္ ေလာကတြင္သည့္
လူစံလူညြန္း ဓနလမ္းတြင္
ဇာေလ့မရွိ ပင္ထီးထီးနန္
အံၾကိတ္ ေလွ်ာက္လွမ္း
ေခတ္ယုတ္လမ္း ကို
သူလာ ဗ်ာလ္ ေကာင္းေစခ်င္သည္
မွာသည့္စကား မာယာမ်ား၏ အမင္...
ဇာသူပင္ဇာေလာက္ေကာင္း..
ဇာေနရာဇာေလာက္ေကာင္း
အမိ အၿပဳံးနန့္ အမိ အိမ္ေခ်ေလာက္
ႏြီးထီြးေစာ္ လြတ္လပ္စြာ ဟိႏိုင္ပါဖို့လား အမင္။။။။။။




သားေမာင္
ၿခီသလံုးအိမ္တိုင္မင္းသား

ရခိုင္ၿမိဳေတာ္ ေဟာင္းတနီရာရူးခင္